Podniesienie dna zatoki szczękowej, określane również jako sinus lift lub augmentacja dna zatoki szczękowej, jest zabiegiem chirurgicznym wykonywanym w bocznym odcinku szczęki. Jego celem jest zwiększenie ilości tkanki kostnej pomiędzy wyrostkiem zębodołowym a zatoką szczękową. Zabieg może stanowić jeden z etapów przygotowania miejsca do wszczepienia implantu zębowego, gdy dostępna wysokość kości jest niewystarczająca.

Skontaktuj się z chirurg dentystyczny gliwice!

Czym jest zatoka szczękowa?

Zatoki szczękowe są parzystymi, wypełnionymi powietrzem przestrzeniami znajdującymi się wewnątrz kości szczęki. Leżą między innymi powyżej bocznych zębów górnego łuku. Ich dolną granicę stanowi dno zatoki, które może znajdować się stosunkowo blisko korzeni zębów przedtrzonowych i trzonowych.

Wnętrze zatoki pokrywa błona śluzowa nazywana błoną Schneidera. Podczas zabiegu podniesienia dna zatoki to właśnie ta błona jest oddzielana od kostnego dna i przemieszczana w kierunku wnętrza zatoki. Utworzona w ten sposób przestrzeń może zostać wykorzystana do zwiększenia wysokości kości.

Dlaczego wykonuje się podniesienie dna zatoki szczękowej?

Podstawowym powodem wykonania zabiegu jest zbyt mała ilość kości w bocznym odcinku szczęki przeznaczonym do implantacji.

Po utracie zęba wyrostek zębodołowy stopniowo ulega przebudowie i resorpcji. Jednocześnie może dochodzić do powiększania się zatoki szczękowej w kierunku obszaru wcześniej zajmowanego przez korzenie zębów, określanego jako pneumatyzacja zatoki. W rezultacie odległość między szczytem wyrostka zębodołowego a dnem zatoki może się zmniejszyć.

Podniesienie dna zatoki tworzy dodatkową przestrzeń, w której może powstać tkanka kostna. Zwiększa w ten sposób pionowy wymiar obszaru kostnego w tylnej części szczęki.

Na czym polega sinus lift?

Istotą zabiegu jest oddzielenie błony Schneidera od kostnego dna zatoki i jej przemieszczenie ku górze. Pomiędzy błoną a pierwotnym dnem zatoki powstaje wówczas przestrzeń umożliwiająca augmentację.

W zależności od zastosowanej techniki przestrzeń ta może zostać wypełniona materiałem przeznaczonym do odbudowy tkanki kostnej. W kolejnych miesiącach zachodzą w tym obszarze procesy prowadzące do przebudowy i tworzenia nowej kości.

Zmianie nie ulega więc położenie całej zatoki szczękowej. Określenie „podniesienie dna zatoki” odnosi się przede wszystkim do uniesienia błony wyściełającej jej dolną część i zwiększenia objętości tkanek w obszarze znajdującym się poniżej niej.

Jakie są metody podniesienia dna zatoki szczękowej?

W implantologii wykorzystuje się przede wszystkim dwa podstawowe sposoby dostępu do zatoki:

• metodę otwartą, czyli dostęp przez okno boczne, w której dostęp do błony zatoki uzyskuje się przez boczną ścianę szczęki,
• metodę zamkniętą, czyli dostęp przezwyrostkowy, w której dno zatoki unoszone jest od strony wyrostka zębodołowego, przez miejsce przygotowywane dla implantu.

Obie techniki mają ten sam podstawowy cel – zwiększenie wysokości dostępnej kości w tylnej części szczęki – ale różnią się sposobem uzyskania dostępu do dna zatoki.

Na czym polega otwarte podniesienie dna zatoki?

W technice z dostępem bocznym najpierw odsłaniana jest boczna ściana szczęki. Następnie wykonywane jest w niej tzw. okno kostne umożliwiające uzyskanie dostępu do błony Schneidera.

Błona jest stopniowo oddzielana od kostnych ścian i dna zatoki. Po jej uniesieniu powstaje przestrzeń, w której może zostać umieszczony materiał augmentacyjny. Następnie obszar operacyjny zostaje zamknięty. Klasyczna metoda z oknem bocznym jest jedną z podstawowych technik augmentacji dna zatoki stosowanych w implantologii.

Technika otwarta pozwala uzyskać bezpośredni dostęp do większej powierzchni zatoki i zwiększyć pionowy wymiar kości na większym obszarze.

Na czym polega zamknięte podniesienie dna zatoki?

W metodzie zamkniętej nie wykonuje się osobnego okna w bocznej ścianie szczęki. Dostęp do dna zatoki uzyskiwany jest od strony wyrostka zębodołowego, przez miejsce przygotowywane do umieszczenia implantu.

Dno zatoki jest stopniowo unoszone wraz z położoną nad nim błoną. Współcześnie istnieją różne warianty tej techniki, wykorzystujące między innymi osteotomy lub inne instrumenty służące do przygotowywania miejsca implantacji.

W porównaniu z techniką boczną dostęp do zatoki jest ograniczony do mniejszego obszaru.

Czy podczas sinus lift można jednocześnie wszczepić implant?

Podniesienie dna zatoki i implantacja mogą być przeprowadzone podczas jednego zabiegu albo jako dwa oddzielne etapy.

W procedurze jednoetapowej implant jest umieszczany równocześnie z augmentacją zatoki. W procedurze dwuetapowej najpierw wykonywane jest podniesienie dna zatoki i odbudowa obszaru kostnego, a implantacja odbywa się po okresie gojenia i przebudowy tkanek.

Różnica pomiędzy tymi schematami dotyczy przede wszystkim momentu wprowadzenia implantu, natomiast podstawowa zasada samej augmentacji zatoki pozostaje taka sama.

Jaki materiał umieszcza się pod uniesioną błoną zatoki?

Do zwiększenia objętości obszaru kostnego wykorzystywane są różne rodzaje materiałów augmentacyjnych. W piśmiennictwie opisywane są między innymi materiały pochodzenia autogennego, allogenicznego, ksenogenicznego oraz syntetycznego.

Ich zadaniem jest stworzenie warunków do przebudowy obszaru znajdującego się pomiędzy pierwotnym dnem zatoki a uniesioną błoną Schneidera. Z czasem w tym miejscu może powstawać nowa tkanka kostna.

Nie wszystkie techniki podniesienia dna zatoki przebiegają jednak w identyczny sposób i literatura opisuje również procedury, w których proces tworzenia kości zachodzi przy zastosowaniu innych metod lub kombinacji materiałów.

Jak goi się obszar po podniesieniu dna zatoki?

Po zabiegu rozpoczyna się proces gojenia i przebudowy tkanek. W przestrzeni utworzonej pod uniesioną błoną dochodzi stopniowo do tworzenia naczyń krwionośnych oraz powstawania i dojrzewania tkanki kostnej.

Proces ten trwa miesiącami i nie kończy się wraz z zagojeniem tkanek miękkich. Materiał znajdujący się w obszarze augmentacji może stopniowo uczestniczyć w przebudowie prowadzącej do powstania struktury umożliwiającej utrzymanie implantu.

Jeżeli implant został umieszczony jednocześnie, równolegle zachodzi również proces jego osteointegracji z otaczającą kością.

Jaką rolę podczas zabiegu pełni błona Schneidera?

Błona Schneidera jest cienką błoną śluzową wyściełającą wewnętrzne powierzchnie zatoki szczękowej. Jej oddzielenie od dna zatoki jest jednym z głównych elementów zabiegu sinus lift.

Podczas preparowania błony może dojść do jej perforacji. Jest to jedno z najlepiej opisanych powikłań śródoperacyjnych związanych z podnoszeniem dna zatoki. Anatomia zatoki, obecność przegród kostnych, kształt jej dna oraz właściwości samej błony mogą wpływać na techniczny przebieg procedury.

Ile trwa przebudowa kości po podniesieniu dna zatoki?

Proces tworzenia i dojrzewania tkanki kostnej w obszarze augmentacji trwa kilka miesięcy. Nie istnieje jednak jeden identyczny czas biologicznej przebudowy dla każdego rodzaju zabiegu.

Na przebieg procesu wpływają między innymi wielkość augmentowanego obszaru, zastosowana technika, charakter materiału znajdującego się pod błoną oraz indywidualne właściwości tkanek. W badaniach dotyczących augmentacji dna zatoki ocena nowo powstającej kości jest często prowadzona po kilkumiesięcznych okresach gojenia.

Czym jest podniesienie dna zatoki szczękowej?

Podniesienie dna zatoki szczękowej jest zabiegiem służącym do zwiększenia pionowej ilości kości w bocznym odcinku szczęki. Polega na oddzieleniu i uniesieniu błony Schneidera oraz stworzeniu poniżej niej przestrzeni, w której może dojść do odbudowy tkanki kostnej. Zabieg może być wykonywany przez dostęp boczny albo przezwyrostkowy i stanowi jedną z procedur wykorzystywanych podczas przygotowywania obszaru szczęki do leczenia implantologicznego.